در یک نگاه کلی، سگ ها را می توان در دو گروه طبقه بندی کرد: ۱- وحشی ۲- تربیت شده. سگ های ولگرد بیابانی، گرسنه و گاهی هارند اما حتی سگ های ولگرد شهری هم به لحاظ مراوده ای که در محیط انسانی داشته اند، وحشیگری آن سگ ها را نداشته، آرام ترند. سگ های تربیت شده هم که تکلیفشان معلوم است: نگهبان، عروسکی و خانگی. اگر نمی دانید در صورت مواجهه با سگ ها چه کنید، راهنمای این مطلب و اطلاع از آگاهی های پی آمده شاید به کارتان آید:
سگ های کوچک و عروسکی خانگی وقتی پارس می کنند قصد حمله ندارند. با این حال مواظب باشید و به محدوده آنها نزدیک نشوید. پارس کردن یا دویدن نژادهای بزرگ تر و آموزش دیده ای مثل ژرمن و دوبرمن، به سمت شما در صورت دقت بر نحوه رفتارتان و عمل به راهنمایی های ذیل خطری نخواهد داشت. به چشم های سگ ها نگاه نکنید. هیچ واکنش ناگهانی مثل تغییر مسیر سریع، داد زدن و فریاد کشیدن، حتی تلاش برای ترساندن سگ، نشستن یا خم شدن برای برداشتن سنگ و چوب نشان ندهید. تکان تکان دادن دم و جهیدن به این سو و آن سو نشانه بازی است. سگ های ترسوتر معمولا دم خود را لای پاهای خود مخفی می کنند. بدون ترس یا بایستید یا با حفظ آرامش خود راهتان را کج کنید. در برابر سگ های آشنا با آدمیان یا حتی سگ های تربیت نشده اما ولگرد درون شهر، حفظ آرامش و خونسردی همراه با دور شدن آرام از محدوده آنها بیشتر جواب می دهد. از دست تکان دادن و لبخند زدن، نوازش کردن آنها خودداری کنید. انجام اعمال محبت آمیز یا فرار ناگهانی در برابر سگ های ولگرد اثر معکوس دارد و احتمال هجوم آنها را افزایش داده، دست کم بر شدت پارس و تهدیدشان می افزاید. سگ های گله معمولا تا حدی به تعقیب شما می پردازند که از منطقه تعرض به احشام دور شوید. سعی نکنید آنها را بترسانید. برافراشته کردن دم و نگه داشتن آن به همان حال نشانه آمادگی برای حمله است. غریزه بسیاری از حیوانات براساس قدرت برتر (رئیس یا غالب بر گله) و محکوم (گله یا ضعفای مغلوب) شکل گرفته است.
بی کلک