دل من در هوای روی فرخبجز هندوی زلفش هیچ کس نیستسیاهی نیکبخت است آن که دایمشود چون بید لرزان سرو آزادبده سـاقی شـراب ارغوانیدوتا شد قامتم همچون کمانینسیم مشک تاتاری خجل کرداگر میل دل هر کس به جایست
بود آشفته همچون موی فرخکه برخوردار شد از روی فرخبود همراز و هم زانوی فرخاگـر بیند قد دلــجوی فرخبه یـاد نرگس جـادوی فرخز غم پیوسته چون ابروی فرخشمـیم زلـف عنبـربـوی فرخبود میـل دل من سـوی فرخ