منشأ اعتدال از منظر اسلام، دنیا و نعمت های آن آفریده ی خداوند و ارزشمندند. و از همین روست که خداوند آدمی را به اعتدال در روی آوردن به دنیا فرا می خواند: یَا أَیُّهَا النَّاسُ کُلُواْ مِمَّا فِی تاأَرْضِ حَلاَلاً طَیِّباً وَ لاَ تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّمُّبِینٌ؛ از آنچه در زمین است حلال و پاکیزه را بخورید، و از گام های شیطان پیروی مکنید که او دشمن آشکار شماست. از سوی دیگر، گرچه دنیا و نعمت های آن برای زندگی این جهانی امری ضروری است،ارزش و اهمیت آن نه ذاتی، بلکه عرضی است؛ بدین معنا که این نعمت ها به خودی خود ارزشی ندارد و تنها مقدمه ای هستند برای رساندن آدمی به سعادت اخروی. کسی که دنیا و نعمت هایش را این گونه ببیند، نه آن را به کلی رها می کند و نه خود را به دنیا می فروشد، بلکه به اندازه ی نیاز از آن بهره می گیرد. از این رو در منابع اسلامی نیز از اسراف و زیاده روی در استفاده از نعمت های دنیوی نهی شده و مؤمن را اهل عدالت، قناعت و زهد دانسته اند.

از صفحات دیگر نیز دیدن نمایید

بعدی

قبلی

مطالب پیشنهادی